Ecuador dag 10 - othegrouch

Ecuador, dag 10

Om zeven uur ontbijt. Daarna nog snel even pinnen (gisteren deden de pinautomaten het niet) en om acht uur stonden bij de travel-agency.

Hier kregen we mountainbikes en een fietshelm. Per truck zijn we de vulkaan opgereden, na ongeveer een uur rijden hebben we de fietsen bij een boer neergezet.

Vanaf hier begon de klimtocht. Dat viel nog niet mee! Het pad was erg glibberig door de modder, en vanwege de hoogte ben je ontzettend snel buiten adem.

Serieus, na 1 minuut lopen ben je zo kapot dat je denkt dat je nooit meer een stap gaat verzetten. Maar na een minuut rusten kan je er weer tegenaan.


Martijn dacht dat hij vanwege zijn griepje gisteren nu misschien zo snel moe was. Beiden dachten dat we het niet zouden gaan halen tot de refugio.

Maar na een lange rustpauze ging het beter. De gids vertelde dat de meeste mensen na de rustpauze niet meer verder kunnen en vaak zelfs moeten overgeven. We doen het dus nog niet zo slecht.

Het ademen gaat steeds zwaarder. Maar dan, opeens, zijn we er, door de mist zien we opeens de refugio, op 3800 meter. Het is dan half 1.

Vlak na ons arriveert nog een groep bestaande uit een gids met z’n vriendin en twee Zwitserse meisjes. In de refugio hebben we een heerlijke lunch. We besluiten om met z’n allen af te dalen. Dat gaat een stuk sneller en makkelijker.

Hierna halen we de fietsen op bij de boer en dan begint het downhillen. Wat gaat dat hard zeg, Martijn haalt op een gegeven moment een Quad in, en die bestuurder kijkt zeer verbaasd.


Annemieke zit tussen de veegwagen en de koplopers in en weet niet zeker of ze de juiste route nog volgt. Ze vraagt aan een paar mensen langs de kant van de weg of zij fietsers hebben gezien en vervolgt haar route. Even later ziet ze een Ecuadoriaan op een fiets afstappen bij zijn huis. Zou ze de verkeerde gevolgd hebben? Maar gelukkig komt ook zij weer op de goede route naar Baños.

‘s Avonds hebben we om zeven uur afgesproken met de Zwitserse meisjes om naar de baden te gaan (een ander complex dan de dag ervoor). Daarna hebben we samen gegeten. Het was heel gezellig!

‘s Nachts was er erg veel lawaai in en om het hotelcomplex.We hoorden een pistoolschot en er werd keihard op ramen en deuren gebonkt. Slecht geslapen. (Zuid-Amerikanen houden van lawaai, zelfs als je midden in de nacht wat wilt vragen aan je buurman is het helemaal niet raar om gewoon een half uur lang op de deur te gaan bonken en te schreeuwen.)


vorige

volgende

Powered by SmugMug Log In